وقتی مولانا رقصش را به پایان رساند و نوازندهء رباب سرگرم پیچیدن ساز در پارچه ابریشمی بود؛ مولانا گفت:
«حقا که آوای این ساز، صدای غژغژ درِ بهشت است.»
شرف الدینِ فقیه؛ مدیر مدرسه قرآنی قونیه در این حال با احتیاط پرسید:
«ما هم ازین ساز همان صدایی را میشنویم که شما میشنوید. اما نه مثل شما دستخوش شور و هیجان می شویم، نه از خود بیخود میشویم، و نه حالِ خلسه به ما دست میدهد! چرا؟!»
مولانا جواب داد:
«ای شرف الدین! برای اینکه ما صدای درِ بهشت را وقتی میشنویم که گشوده میشود و شما وقتی میشنوید که بسته میشود.»
از کتاب عارف جان سوخته؛ تالیف «نهال تجدد»
