سیدجواد میرموسوی
حکایتی آموزنده در عرصههای مدیریتی است که وقتی در سازمانی، در دولتی عدهای غیرهمسو در جایگاه تصمیمگیری قرار گیرند، دست به هر کاری میزنند تا دولت را ناکارآمد نشان دهند.
در همین ارتباط نقل است، مردمانی در سواحل اقیانوس اطلس زندگی میکنند که به صید خرچنگ اشتغال دارند. آنها خرچنگهایی را که صید میکنند در سبد میاندازند. اگر فقط یک خرچنگ در سبد باشد، روی سبد درپوش میگذارند. اما وقتی چند خرچنگ صید کرده باشند، درپوش سبد را بر می دارند. زیرا هرکدام از خرچنگها در رقابت برای بالا آمدن، دیگری را به کنار میزند. بنابراین هرگز هيچ کدام موفق نمیشوند.
نتیجه گیری راهبردی:
دولت چهاردهم با شعار وفاق در این اندیشه بود که بتواند با ایجاد به اصطلاح همدلی فضایی را فراهم کند که مشکلات کشور را تا حد ممکن از پیش پا بردارد. غافل از اینکه عدهای ناهمگون با رویکردهای دولت، دست به هر کاری میزنند تا جلوی پیشرفت و ایجاد گشایش در امور را بگیرند.
رئیس جمهور پزشکیان در نشست با کارگزاران گزینش گفت: می شود یک مسئولیتی را به کسی سپرد که تجربه و علمش را ندارد؟ …
پاسخ اینست که قطعاً نمیشود، اما باید به این نکته هم تصریح کرد که آیا میشود به کسی مسئولیتی داد که با رویکردها، سیاست ها و نگاه دولت به مسائل هیچ سنخیتی ندارد؟!
عده ای در داخل دولت و همسو با همفکرانشان خارج از دولت ترفندهایی را بکار می گیرند تا مانع تراشی کنند. آنها برای زمینگیر کردن دولت به هر شیوه ای متوسل می شوند،
البته در این میان نباید فراموش کنند که شکست دولت، شکست آنها هم هست. چون در مجموعه حاکمیت همه در یک سبد هستند. و این دولت نیست که فقط قربانى ماندن در سبد می شود.
