✍️احمد پورنجاتی
نمی دانم، شاید آقای پزشکیان این نوشته را بخواند یا نخواند؛
امروز داغ دلم تازه شد.
با دیدن فراخوان جناب”ظریف” برای برگزاری همایشی با عنوان:”وفاق”! که قرار است با سخنرانی جناب پزشکیان و آقای ظریف، در چندین سرفصل با حضور کسانی که لابد در باره ی این رویکرد که شعار محوری دولت کنونی است، سخن بگویند.
من هرگز قصد بهانهجویی و نق زدن و جسارت و انگیزه خوانی پیرامون این برنامه را ندارم. اما وقتی به قفسه کتاب های”مفتکی و متروکه” کتابخانهام نگاه می کنم، با عنوان هایی از این دست: “تهاجم فرهنگی” ، “گفتگوی تمدن ها”، “اعتدال” و… زهرخندی بر لبانم می نشیند. می دانید چرا؟
هر دولتی آمده، انگاری همچون پیامبری یک کتاب مقدس با خودش آورده. می توانم بخش گسترده ای از مطالب اینگونه همایش ها را پیشبینی کنم. تکرارگوییهایی برگرفته از آموزه های ایدئولوژیک (آیه و حدیث و نقل قول) و ارائه ی برخی نظریه های به اصطلاح جامعه شناسانه و بیان معجزات این کلیشه ها؛
البته کمک به رونق فضای گفت و شنود و پذیرش و احترام به دیگراندیشی در جامعه ی یخ زده که سالیان است دچار نوعی “تک گویی از بالا”ست، کار بدی نیست.
اما به گمانم اصل موضوع این است که سوراخ دعا را گم کرده اند.
ابرچالش پیش روی جامعه ایران، نابرخورداری ساختار حکومت از یک “بنیان نظری منسجم و بی تناقض و مقبول و معقول و روزآمد و کارآمد” برای اداره ی بخش های گوناگون کشور و التزام به حقوق اساسی ملت است.
این است مهم ترین راز بیفرجامی کوشش های پرهزینه و گاه زیانبار.
وفاق، نیاز به همایش ندارد.
دست از مزاحمت برای جامعهی مدنی و سازمان های مردم نهاد بردارید. بگذارید بی هراس و واهمه، پرده از واقعیت های ناگوار برداشته شود، ریشه های فساد و نشانی پستوهای قدرت پنهان بی مسئولیت بیان شود.
